خدا صلى اللَّه عليه و إله فرمودند : اى مردم خداوند را به خاطر نعمت‌هائى كه به شما مىدهد دوست داشته باشيد ، مرا هم براى خداوند دوست خود بگيريد ، و اهل بيت مرا هم براى من دوست داشته باشيد . 8 - انس از حضرت رسول صلى اللَّه عليه و إله روايت مىكند كه جبرئيل گفتند : خداوند مىفرمايد : هر كس دوست مرا آزار دهد با من به جنگ پرداخته است ، من در قبض روح مؤمن پيوسته در بين دو چيز مردد هستم او از مرگ بدش مىآيد و من هم دوست ندارم او را ناراحت بنگرم و غير از مرگ هم براى او راهى نيست . بندگان با اداء واجبات مىتوانند خود را به من نزديك كنند ، بنده من همواره به طرف من تضرع و زارى مىكند تا آن گاه كه او را دوست مىدارم و هر گاه او را دوست گرفتم براى او گوش و چشم و دست خواهم بود هر گاه مرا بخواند او را اجابت مىكنم و اگر از من چيزى بخواهد به او مىدهم . بعضى از بندگان مؤمن براى عبادت به طرف خانه من مىآيند ولى من آنها را راه نمىدهم زيرا ممكن است گرفتار عجب شوند و دينشان تباه گردد ، گروهى از بندگان شايستگى پيدا نمىكنند مگر با فقر و تنگدستى و اگر آنها را مال‌دار كنم فاسد مىشوند . بعضى از بندگان مؤمن به صلاحيت نخواهند رسيد مگر با توانگر شدن و اگر سالم ماندند تباه مىشوند ، بعضى از آنها بايد سالم باشند اگر بيمار شدند تباه مىگردند ، تدبير كار بندگان با من است و من آنها را مرتب مىكنم . 9 - يونس بن ظبيان گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : مردم خداوند را سه گونه عبادت مىكنند گروهى او را براى رسيدن به پاداش و ثواب پرستش مىنمايند اين را عبادت طمع مىگويند ، دسته‌اى خداوند را براى ترس عبادت مىكنند و اين عبادت بردگان مىباشد . اما من او را براى محبت عبادت مىكنم و اين عبادت بزرگان مىباشد كه آن را عبادت امن مىگويند ، خداوند در قرآن مجيد فرموده : آنها از ترس و وحشت روز قيامت در آسايش مىباشند و در جاى ديگر فرمود : بگو اگر خداوند را دوست